Carol Krucoff, Stage I

Scarface omarmen

Lelijkheid is subjectief.

(origineel blogbericht op Yoga voor Senioren, 1 april 2025)

In een tijdperk van 'Tattoo Chic', waarin het populair is om je huid permanent te versieren met persoonlijke kunstwerken, hebben de natuur en de moderne geneeskunde mij een ander soort versiering gegeven die het verhaal vertelt van mijn lijden, verlossing en veerkracht.

Littekens herinneren ons aan uitdagingen die we hebben overwonnen, en mijn nieuwste litteken is een snee van bijna zeven centimeter op mijn linkerwang, ontstaan ​​tijdens een operatie om een ​​melanoom te verwijderen . Ik ben mijn dermatoloog dankbaar dat hij de kanker tijdens een routine huidcontrole ontdekte , en ik was totaal verrast dat ik – ondanks dat ik dagelijks in een verlichte make-upspiegel naar mijn gezicht keek – dit kleine plekje volledig over het hoofd had gezien. Op dat moment was ik aan het herstellen van een biopsie van verdachte schildklierknobbeltjes, die goedaardig bleken te zijn , toen deze laatste biopsie een potentieel dodelijke vorm van huidkanker aan het licht bracht.

'Er is altijd wel iets aan de hand,' zei mijn zoon, de hersenchirurg. (Ja, ik ben een trotse moeder.) 'En het is zelden wat je verwacht.'

Dit litteken is slechts één van de vele op mijn 71-jarige lichaam, en ze herinneren allemaal aan pijnlijke momenten in mijn leven. Van kleine ongelukjes, zoals een paar hechtingen onder mijn kin na een mislukte trampolinesprong op de middelbare school, tot grote operaties – waaronder de openhartoperatie die ik op 54-jarige leeftijd onderging om een ​​aangeboren hartafwijking te vervangen en een aneurysma te herstellen. Sommige, zoals de twee littekens van een keizersnede op mijn onderbuik, zijn ook verbonden met grote vreugde – de geboorte van mijn zoon en dochter. Mijn littekens vertellen het verhaal van mijn leven – van mens zijn, van overleven, van veerkracht, van kracht.

Het litteken op mijn wang is verser en beter zichtbaar dan de andere, en het is even wennen – mede omdat het mijn gezichtsuitdrukkingen beïnvloedt. "Het is heel normaal om na dit soort operaties een periode van stress, angst en lichte depressie te ervaren ", staat in de informatiefolder van mijn uitstekende MOHS-chirurg, die meesterlijk werk heeft verricht om dit litteken zo onopvallend mogelijk te maken. "We hechten allemaal waarde aan het uiterlijk van ons gezicht, en het is daarom begrijpelijk dat uw emotionele reactie op deze chirurgische ingreep aanzienlijk kan zijn." Geduld is essentieel, zegt hij, want het kan meer dan een jaar duren voordat het litteken "zo soepel en onopvallend is als gewenst". Hij verwijst naar het oude gezegde: de tijd heelt alle wonden.

Dit is absoluut waar – zoals blijkt uit een litteken op mijn voorhoofd van meer dan twintig jaar oud, dat nu nauwelijks nog zichtbaar is, van toen ik uit een ziekenhuisbed viel op de neurologische intensive care en met mijn gezicht op de grond terechtkwam. Ik kan me dat incident – ​​waarbij ik een diepe snee in mijn voorhoofd opliep, een tand brak en mijn neus stootte – niet herinneren, omdat ik vier dagen in coma lag door te veel water te drinken tijdens de Reggae Marathon in Jamaica in 2003. (Het artikel dat ik schreef over mijn bijna-doodervaring door 'watervergiftiging' is nog steeds te vinden op de website van de LA Times: https://www.latimes.com/archives/la-xpm-2005-apr-18-he-marathon18-story.html )

De herinnering aan het wonder van mijn volledige herstel na deze bijna-doodervaring helpt me om al mijn andere gezondheidsproblemen in perspectief te plaatsen. Nu ik melanoom toevoeg aan mijn lijst met potentieel levensbedreigende aandoeningen die continue monitoring vereisen – waaronder mijn kunsthartklep, goedaardige hersentumor , precancereuze laesies in mijn oog en lage botdichtheid – rangschik ik ze mentaal in een persoonlijk Rad van Ongeluk en vraag ik me af welke me fataal zal worden. Dan herinner ik me de wijze woorden van mijn zoon: "Er is altijd wel iets, maar zelden wat je verwacht." Dus doe ik mijn best om het allemaal los te laten.

Wat mijn nieuwe litteken op mijn wang betreft, het is gewoon weer een rimpel in mijn ouder wordende gezicht. En aangezien onze gezichten onze emoties en gewoontes weerspiegelen, doe ik mijn best om te blijven glimlachen. Mijn genezende litteken wordt beïnvloed door de omliggende spieren, dus ik hoop dat het daardoor een lachrimpel wordt. Glimlachen is op zich al een helende oefening die de spieren in je gezicht ontspant, aldus de overleden zenmeester Thich Nhat Hahn, die glimlachen 'mondyoga' noemde. Onderzoek suggereert inderdaad dat het bewegen van gezichtsspieren in een uitdrukking van vreugde gevoelens van geluk kan opwekken. Glimlachen "bevestigt ons bewustzijn en onze vastberadenheid om in vrede en vreugde te leven", schreef Hahn in zijn boek ' Peace is Every Step' . "Een glimlach op je gezicht is een teken dat je meester bent over jezelf."

Naast glimlachen, oefen ik ook dankbaarheid. Littekens worden vaak als lelijk beschouwd, maar wat lelijk is, is subjectief. Ik kies ervoor om mijn littekens als mooi te zien – een zichtbare herinnering dat mijn leven gered is door uitstekende medische zorg en genezen door goddelijke genade.

Carol Krucoff, C-IAYT, E-RYT
Leeftijd 71
Stadium I
Datum van diagnose: 9/11/2024
Chapel Hill, Noord-Carolina 27514

Genezende bewegingen