Casey Wilson, stadium IV

Diagnose gesteld op 10-20-2010

Mijn verhaal begon zeven jaar geleden met een merkwaardig bezoek aan de operatiekamer om een ​​gebroken neus te laten repareren en een neusschelpcorrectie te laten uitvoeren. Terwijl ik onder invloed van medicatie was, vroeg mijn arts of ik een "verdachte moedervlek op mijn kin" wilde laten verwijderen. Lachend en grappend op weg naar de operatiekamer riep ik uit: "Tuurlijk, waarom niet?!"

Deze operatie was de eerste van vele ingrepen en bereidde me totaal niet voor op wat me in de weken en maanden erna te wachten stond. Toen ik wakker werd na de operatie, had ik een enorme, omgekeerde T-vormige incisie op mijn kin. Dit was mijn allereerste facelift en ik had er zelfs nooit om gevraagd! Op mijn gebruikelijke manier lachte ik de tegenvaller weg. Ik grapte zelfs dat Halloween eraan zat te komen. Dan kon ik mijn nieuwe litteken laten zien als "De Bruid van Frankenstein". Een paar weken later belde mijn arts me op om de diagnose melanoom te bevestigen.

Er volgde al snel een reeks onderzoeken om er zeker van te zijn dat mijn schildklier, halsslagader en longen vrij waren van deze nieuwe diagnose. Alles bleek in orde, geen nieuws te melden. Oef!

En nu, in het heden, lach, huil en maak ik me nog steeds wel eens zorgen bij elke nieuwe diagnose en tegenslag. Maar ik doe het met trots en een glimlach op mijn gezicht. Ik ben een melanoomstrijder! Ik heb momenteel 18% kans om te overleven na drie jaar bij een patiënt met melanoom in stadium 4, en raad eens? Ik heb een titel die ik nooit had verwacht: jawel, een wandelende spaarpot van $22,000 per maand én een wonder! Ja, ik heb bestraling ondergaan en de vreselijke brandwonden die daarbij horen, doorstaan. Ik heb MRI's en CT-scans gehad. Ik probeer altijd trouw te blijven aan mijn zonnige, opgewekte persoonlijkheid.

Verpleegkundige: Blijf alstublieft zo stil mogelijk liggen, dan is het voorbij voordat u het weet.
Ik: Oké, maar mag ik naar muziek luisteren terwijl jullie deze tests uitvoeren?
Verpleegkundige: natuurlijk, wat voor muziek... en dan, terwijl je diep in gedachten verzonken bent en het geluid van de dreunende machine in je hersenen klinkt, realiseer je je dat de machine hetzelfde ritme heeft als het nummer Poker Face van Lady Gaga!

Ik heb de littekens op mijn arm, die ik overhield aan een radiale onderarmtransplantatie, laten bedekken met een prachtige oceaan, mijn gelukkige plek. Ik blijf van de nood een deugd maken, alleen dan nog zoeter, met een extra dosis van mezelf erin. Melanoom definieert me niet! Het is slechts een klein onderdeel van wie ik ben.