Chris Verzwyvelt, Stage IV

Mijn naam is Chris Verzwyvelt. Ik heb melanoom in stadium IV overleefd. In 2007 werd bij mij een grote moedervlek achter mijn linkeroor geconstateerd. Mijn dermatoloog nam een ​​biopsie en bevestigde dat het om melanoom ging. Ze raadde MD Anderson aan en regelde dat ik daar zo snel mogelijk terechtkon. Daar werd de moedervlek verwijderd, evenals verschillende lymfeklieren aan de linkerkant van mijn nek. Ik was dankbaar dat het zo vroeg was ontdekt en ging verder met mijn leven. Het had me bijna fataal kunnen worden doordat ik me niet voldoende had verdiept in deze ziekte. Ik had geen idee dat huidkanker zich over je hele lichaam kon verspreiden , zoals bij mij vier jaar later gebeurde.

Je moet begrijpen dat ik 33 jaar oud was, 1,88 meter lang en 90 kilo woog. Ik was altijd een grote, sterke, gezonde man en ik werkte als pijpleidinginspecteur. Ik gebruikte nooit zonnebrandcrème ; ik werkte altijd buiten. In juni 2011 kreeg ik last van neusbloedingen. In het begin waren ze mild en ik schreef het toe aan de hitte en het werken in het stuifmeel van Louisiana. Ze werden geleidelijk aan steeds erger. Ik kreeg ook hoofdpijn. Die was net als de neusbloedingen, eerst mild, maar na een paar weken kon ik drie anticonceptiepillen nemen en voelde het alsof ik niets had ingenomen. Ik was net begonnen bij een nieuw bedrijf en wilde mijn baas niet vragen om vrij te nemen voor een neusbloeding. Dus ik heb het maar zo gelaten, tot ik op een nacht wakker werd met de ergste hoofdpijn die ik ooit in mijn leven heb gehad. Ik kon mijn rechteroog niet openen en het voelde raar. Ik heb mijn vrouw gevraagd om me naar de eerste hulp te brengen. Een CT-scan bevestigde dat ik een grote massa had in mijn zeefbeen- en wigbeenholtes, achter en iets onder mijn rechteroog. Ik had ook een massa van 6 cm in mijn rechterlong. De volgende dag begonnen er overal bultjes te verschijnen op mijn hoofd, nek, schouders en buik. Biopsieën bevestigden dat het allemaal melanoom was. Het woekerde door mijn lichaam en verspreidde zich razendsnel in mijn onderhuidse weefsel.

Uiteindelijk werd ik doorverwezen naar MD Anderson en begon ik met biochemotherapie. Ik kreeg een morfinepomp tegen de pijn en methadon. Aanvankelijk waren ze bezorgd om me biochemotherapie te geven, omdat de sinustumor zich op millimeters van mijn hersenen bevond en ze niet wilden dat deze zou opzwellen tijdens de behandeling. Ik ben echter met de behandeling begonnen, omdat er eigenlijk geen alternatieven meer waren voor melanoom zodra het zo agressief het lichaam begon aan te vallen. Tijdens mijn eerste behandelingsronde verbleef ik drie weken in MD Anderson. Ik weet nog dat ik mijn honden vreselijk miste en dat ik het verschrikkelijk vond om mijn vrouw elke avond huilend in slaap te zien vallen. Dat was het ergste voor mij. De bijwerkingen van de IL-2 beginnen echter pas echt na de tweede behandeling. Ik zwol op als een ballon en werd zo rood als een appel. Mijn huid begon af te schilferen en ik zag eruit alsof ik ernstig verbrand was door de zon . De reactie was bijna onmiddellijk. Na de eerste behandeling had ik de morfinepomp niet meer nodig en kon ik mijn oog weer openen. Het licht in het ziekenhuis deed pijn aan mijn ogen, dus nam ik altijd een klein lampje van thuis mee en zette dat op mijn kamer. Ik kreeg zelfs veel complimenten van het personeel over hoe gezellig zo'n simpel lampje mijn ziekenkamer maakte.

Ik kon helemaal niet eten toen ik in het ziekenhuis lag. Mijn vrouw moest vaak de kamer uit om te eten, omdat ik al misselijk werd van de geur van eten. Zelfs reclames voor Chili's of Taco Bell op tv maakten me misselijk. Ik ging er altijd vanuit dat mensen die een kankerbehandeling ondergaan gewoon geen honger hebben. Maar dat is niet zo; ik had vreselijke honger. Het was alsof elke cel in mijn lichaam schreeuwde om voeding, maar ik kon niet eten.

Ik verbleef een week in het ziekenhuis, ging dan 2-3 weken naar huis en kwam vervolgens weer terug voor een nieuwe behandelingskuur. Ongeveer halverwege dit proces begon de neuropathie echt door te zetten. Ik kon mijn voeten niet meer voelen en mijn tenen niet eens meer bewegen. Ik was ernstig anemisch en verzwakt doordat mijn beenmerg zwaar was aangetast door de combinatie van IL-2 en chemotherapie. Op een dag was ik zo zwak dat ik van de bank opstond, meteen flauwviel en met mijn gezicht hard op de grond viel, waardoor mijn vrouw zich rot schrok. Ze bracht me naar de spoedeisende hulp, waar ik zeven hechtingen in mijn kin kreeg.

Dit was ongeveer de tijd dat de depressie echt begon toe te slaan. Zoals ik al zei, ik was altijd een grote, sterke kerel geweest, en nu had ik ineens het lichaam van een oude man. Ik moest wel drie keer per nacht opstaan ​​om naar de wc te gaan. Ik was zo zwak, en net als ik mijn eetlust terugkreeg en me een beetje beter begon te voelen, was het alweer tijd voor een nieuwe ronde biochemotherapie in het MD Anderson Cancer Center. Mijn vrouw moest me constant brengen omdat ik zoveel medicijnen slikte en mijn voeten niet meer voelde. De meeste ochtenden zat ik gewoon in de woonkamer te huilen.

Eindelijk, in november vorig jaar, na 5 maanden biochemotherapie, heb ik mijn laatste behandeling afgerond. De artsen zeiden dat het zeldzaam is om alle zes kuren te voltooien, omdat de meeste mensen er zo ziek van worden, dementie ontwikkelen of allerlei andere heftige bijwerkingen krijgen. Het had me echter echt uitgeput. Ik woog nog maar 150 kilo. Mijn haar was helemaal weg; ik was zo mager, bleek en zwak. IL-2 veroorzaakt diarree tijdens de kuur, en als je thuiskomt en ermee stopt, krijg je constipatie. IL-2 doodt ook de goede bacteriën in je spijsverteringskanaal, dus zelfs als ik iets kon eten, had ik last van mijn darmen. Ik kon niet goed lopen, ik voelde mijn voeten niet meer en ik had tinnitus door gehoorverlies veroorzaakt door de kankermedicijnen. De tumor in mijn sinus was opgedroogd en losgekomen van de wanden van mijn sinusholte. De tumor in mijn long was nog maar een klein plekje, bijna verdwenen. En alle onderhuidse tumoren die ik had, waren allang weg.

Een MRI-scan van mijn hersenen bevestigde dat ik een kleine tumor had, ongeveer zo groot als een gummetje, die was uitgezaaid naar mijn rechter frontale kwab. Biochemotherapie behandelt de hersenen niet, omdat het de bloed-hersenbarrière niet kan passeren. Het behandelde alles behalve mijn hersenen. Dus in februari onderging ik een gammaknife- behandeling, waarbij hoge doses straling op één specifiek gebied in de hersenen worden gericht. Het is een zeer pijnloze procedure, maar het duurt even voordat de tumor verdwijnt. Mijn laatste scan liet zien dat de tumor steeds kleiner werd, dus de behandeling was effectief. Ik heb ook een endoscopische operatie gehad om de afgestorven tumor in mijn sinus te verwijderen. Ik heb nu eigenlijk een gat achter mijn rechteroog, waar die tumor zenuwen, botten en weefsel heeft vernietigd. Het klopt en doet altijd pijn. Mijn beenbotten doen nog steeds pijn en ik heb stekende pijnen. Ik heb nog steeds neuropathie, maar het gaat beter en ik word elke dag sterker. De grootste uitdaging voor mij was en is nog steeds depressie. Ik denk dat iedereen die jong is en dit allemaal meemaakt, zich hetzelfde zou voelen.

Vorig jaar rond deze tijd werd me verteld dat ik een testament moest opstellen terwijl ik nog leefde. Ik zag het in de ogen van mijn familie, telkens als ze me bezochten, dat ze zich voorbereidden op mijn dood. Ik zat in een zeer benarde situatie met een zeer hopeloze diagnose. Maar ik leef nog. Ondanks alle ellende die de biochemotherapie met mijn lichaam heeft veroorzaakt en nog steeds veroorzaakt, heeft het me genezen van deze vreselijke ziekte die me bijna fataal werd. Ik dank God voor mijn familie en mijn vrouw, zonder wie ik nooit beter zou zijn geworden. De wil om te leven is belangrijker dan welk medicijn de dokter je ook kan geven. Onthoud dat, mede-melanoomstrijders. Deze ziekte mag dan proberen je lichaam te vernietigen, maar ze kan je geest nooit breken. Wat de dokters ook zeggen, wat je familie of vrienden ook zeggen, verlies nooit de moed. Ik hou van jullie allemaal. God zegene jullie.