Christina Bowen, Stage I

Diagnose gesteld op 09-01-2008

Dat zal mij niet overkomen.

In september 2008, op 26-jarige leeftijd, kreeg ik voor het eerst de diagnose melanoom . Dat was moeilijk te accepteren als jonge moeder van drie jongens, werkend als serveerster en studerend voor verpleegkundige.

Ik ben nooit verslaafd geweest aan de zon of zonnebanken. Sterker nog, ik haatte het om in de zon te zijn; het was te heet en ik kreeg er migraine van. Ik verbrandde altijd en mijn huid vervelde. Af en toe ging ik wel eens zonnen , voor speciale gelegenheden zoals bruiloften, de zomer of vakanties. Omdat ik van nature een lichte huid heb, leek zonnen me een gevoel van zelfvertrouwen te geven. Ik vond het gewoon mooi hoe ik eruitzag met een kleurtje.

Ik had nooit veel moedervlekken, maar tijdens een vakantie in Mexico zag ik een kleine moedervlek op mijn linkerarm. Er leek een lichtrode ring omheen te zitten, wat me zorgen baarde. Omdat ik verpleegkunde studeer, wist ik genoeg om het te laten controleren toen ik thuiskwam. Ik vond een fantastische dermatoloog die een biopsie nam, en een paar dagen later kreeg ik het telefoontje dat het melanoom was. Mijn hart zakte in mijn schoenen, mijn ogen vulden zich met tranen en ik was plotseling sprakeloos. Uiteindelijk lukte het me om de woorden tegen mijn man te mompelen, die zijn koffers aan het pakken was om te vertrekken (hij reist veel voor zijn werk), en we huilden samen. Hoe kon dit mij overkomen? Ik was altijd gezond geweest en had een gezond gezin. Niemand kan zich voorbereiden op zulk nieuws, maar ik maakte me niet eens zorgen over de uitslag. Ik was ervan overtuigd dat alles goed zou komen. Ik had het mis.

Een week later werd de wond plaatselijk verwijderd en ik was diep teleurgesteld over het resultaat. Het zag eruit alsof een haai een enorme hap uit mijn arm had genomen. Omdat ik als serveerster werkte en vaak voor mensen moest reiken, moest ik de 'haaienbeet' opvullen met gaas en inpakken. Maar ik moet zeggen, jaren later is het aardig dichtgegroeid en kan ik zeggen dat ik er trots op ben. Ik voel niet langer de behoefte om het te verbergen... geen schaamte meer!

Ik ga elke drie maanden naar de dermatoloog en het ging een tijdje goed, totdat er tijdens een routinecontrole een moedervlek in mijn nek verwijderd moest worden. Een paar dagen later kreeg ik hetzelfde nieuws dat ik al veel te vaak in mijn leven heb gehoord. Ik moest de procedure opnieuw ondergaan. In totaal zijn er acht moedervlekken verwijderd, waarvan twee melanomen. Het lijkt alsof mijn lichaam de afgelopen jaren ook wel verdrievoudigd is qua moedervlekken. Ik ben niet langer geobsedeerd door mijn uiterlijk, maar ik maak me wel zorgen dat meer moedervlekken een grotere kans betekenen dat het melanoom terugkomt.

Niemand kan zich voorbereiden op zulk slecht nieuws, vooral niet als je de instelling hebt dat "het mij niet zal overkomen". Ik voelde haat, zorgen en verdriet. Zoveel onbeantwoorde vragen, zoals: waarom ik? Ik maakte me zorgen om mijn kinderen. Zal ik ze niet zien opgroeien? Sommige dagen was ik sterk en dacht ik bij mezelf dat ik dit zou overwinnen. Andere dagen werd het me te veel, voelde ik me hopeloos en besefte ik dat ik de controle kwijt was.

Ook nu ik al een lange tijd kankervrij ben , maak ik me af en toe nog steeds zorgen dat het volgende bezoek niet zo'n goede afloop zal hebben. Ik heb echter ook geleerd om er niet te veel bij stil te staan ​​en meer van het leven te genieten dan ooit tevoren. Ik kan nu de afwas en de was negeren en met mijn jongens gaan zitten om een ​​boek te lezen. Dat is iets kleins, maar voorheen vond ik dat heel moeilijk. Ik wil dat mijn jongens de mooiste herinneringen aan hun moeder hebben, want we weten nooit hoeveel tijd we met onze geliefden hebben.

Ik beschouw de zon niet langer als vanzelfsprekend, zowel voor mezelf als voor mijn kinderen. Mij werd verteld dat mijn zoons 75% kans hebben op melanoom, en dat percentage motiveert me om ze op alle mogelijke manieren te beschermen. Hoewel melanoom mijn leven negatief heeft beïnvloed , heeft het ook positieve kanten gehad . Ik voel me bevoorrecht met mijn persoonlijke verhaal, omdat anderen een veel zwaardere strijd te voeren hebben.

Als ik anderen iets over melanoom zou kunnen leren, zou ik dit zeggen... Voor alle regelmatige zonnebankgebruikers: het lijkt nu misschien een goede keuze om te zonnen, maar het kan in de toekomst dodelijk zijn. Niemand is immuun voor melanoom! Bedenk dat we ooit allemaal dachten: "Het zal mij niet overkomen"... FOUT! Neem nu voorzorgsmaatregelen om uzelf in de toekomst te beschermen.