Dawn Hart, Stadium IV

Dit is een verhaal in twee delen. Hieronder volgt het eerste deel van mijn verhaal, dat ik in maart 2010 publiceerde als overlevende van stadium III kanker. Het tweede deel is mijn verhaal dat ik nu publiceer als overlevende van stadium IV kanker.

FASE III – maart 2010
Mijn naam is Dawn Hart. Ik ben 49 jaar oud. Ik heb twee dochters en een fantastische echtgenoot.

Zo begon mijn strijd tegen melanoom …

In februari 2009 ontdekte ik een bultje bij mijn bil, waarvan mijn verpleegkundige zei dat het een aambei was. Ze schreef me medicijnen voor, maar niets leek te helpen. Ik had dus al een tijdje last van vaginale klachten en uiteindelijk onderging ik in juli een gedeeltelijke hysterectomie. Tijdens deze operatie verwijderde de arts een stukje huid waarvan we dachten dat het een wrat of een aambei was.

Een week later belde ze en zei dat het melanoom was. Ik was er kapot van.

Ik werd direct doorverwezen naar een oncoloog . Binnen een maand onderging ik een operatie om de kanker te verwijderen. Ze konden niet alles weghalen, dus ik had de keuze tussen een permanente stoma en het permanent verwijderen van de anale spier, of afwachten tot het te laat was.

Ik ben een christelijke vrouw en wist dat ik maar één manier had om te overleven. Twee weken later onderging ik mijn volgende operatie om een ​​stoma te laten aanleggen. Daarbij werden ook drie lymfeklieren verwijderd, die allemaal schoon bleken te zijn; er zat geen melanoom in.

Ik dank God voor het Froedert Medical College in Milwaukee, Wisconsin, voor alles wat ze voor me hebben gedaan. Er is een geweldige preoperatieve verpleegkundige, Shirley, die me heeft geholpen toen ik zo bang was, en met me heeft gebeden tot het tijd was voor de operatie.

God zegene dit team van fantastische verpleegkundigen en artsen.

Voor wie het wil weten: dat was het makkelijkste om mee om te gaan. Wees alsjeblieft nooit bang om dit te laten doen als het de enige optie is. Het was in het begin eng, maar ik raakte er snel aan gewend.

Tijdens een van mijn doktersbezoeken liet ik haar een bultje onderzoeken dat ik in mijn rechterlies had opgemerkt . Ze plande een nieuwe biopsie in om de lymfeklieren te laten controleren. Helaas bleek het ook melanoom te zijn. Dus in december werd ik geopereerd om 12 lymfeklieren te verwijderen. Daarna werd ik doorverwezen voor radiotherapie en daar ben ik eind januari 2010 mee begonnen.

Ik ben daar nu mee klaar en het ging beter dan ik had verwacht. Ik had alleen aan het einde een branderig gevoel en een paar blaren, maar alles is goed. De interferonbehandeling (chemotherapie) is de volgende stap. Ik begin daar over twee weken mee en ben een beetje bang, maar ik heb vertrouwen in God en Hij zal me hier ook doorheen helpen.

Ik probeer manieren te vinden om mijn bloedcellen op peil te houden, zodat ik het hele jaar doorkom.

Ik heb zoveel geweldige vrienden en een fantastische familie die me door dit alles heen hebben geholpen. Ik voel me zo gezegend!

FASE IV – januari 2011
Ik ben in maart begonnen met interferon. Het is geen prettige behandeling, maar ik wil alles proberen om in leven te blijven. Ik heb de maand van intensieve behandeling doorstaan ​​en ben daarna doorgegaan met vijf maanden thuisbehandeling.

In augustus had ik mijn volgende scan en toen bleek dat de tumor zich naar mijn lever had verspreid. Er waren twee kleine en één grotere plek. Mij werd verteld dat de interferon niet werkte, dus moest ik ermee stoppen. Ik was bang dat ik een makkelijke prooi was, want mijn arts zei dat ik naar huis moest gaan en wachten tot de tumor groter werd voordat ik met de nieuwe behandeling kon beginnen, of dat ik een operatie moest ondergaan waarbij driekwart van mijn lever verwijderd zou worden.

Ik vond het niet prettig om het te laten groeien en zich te laten verspreiden, dus ben ik asperges gaan persen. Ik had gelezen dat het kanker kan doden. Dus perste ik om de dag een bosje asperges. Ik neem 5 eetlepels sap en meng dat met andere groenten en fruit die ik ook perst, in een glas van 175 ml, en drink dit elke ochtend en elke avond. Altijd op een lege maag, zo wordt het sneller en beter opgenomen.

Na 4 maanden las ik dat de kanker weg zou zijn. Dus na een maand besloot ik een tweede mening te vragen bij het Carbon Cancer Center in Madison, Wisconsin. Mijn arts daar vertelde me dat als de kanker zich naar de lever heeft uitgezaaid, je zonder behandeling nog 6 maanden tot een jaar te leven hebt. Ik zei hem dat ik een vechter ben, dat ik hiertegen vecht en dat ik zal winnen. Hij zei dat dat de beste instelling is bij kanker. Ik heb hem niet verteld dat ik asperges drink, omdat artsen daar niet in geloven, maar ik ben het toch blijven drinken.

Hij maakte een CT-scan, PET-scan, botscan, MRI-scan en een MRI-scan van mijn hersenen. Toen de resultaten binnen waren, zei hij dat ik twee keuzes had: Temodore (chemotherapie in pilvorm) of een experimentele pil voor melanoom. Ik vroeg hem me te helpen beslissen. Ik had geen idee.

Toen zei hij tegen me: "Dawn, jij bent een vechter. We gaan Temodore proberen en dit meteen aanpakken om te zien of het werkt. Ik neem vijf dagen per maand pillen. Na een maand waren mijn bloedwaarden volgens hem gedaald van 208 naar 100. Hij zei dat het verbazingwekkend was hoe snel het werkte."

De maand daarop, toen ik terugging voor bloedonderzoek en een CT-scan, bleek dat mijn twee kleine plekjes verdwenen waren en dat mijn grotere plekje nu nog maar half zo groot was. WAUW!!!!! Hij zei dat ik een wonder was.

Ik heb net mijn derde behandelingskuur achter de rug en moet over twee weken weer beginnen. Ik drink nog steeds aspergesap. Ik geloof dat de asperges helpen om mijn kanker te laten krimpen en dat het samen met de temodoro al mijn kankercellen zal doden. God helpt me van deze vreselijke kanker af te komen. Probeer de asperges eens als je de kans krijgt. Het kan geen kwaad. Ik denk echter niet dat ik het zonder behandeling zou proberen. De combinatie van beide is waarschijnlijk wat me geneest.

God zegene jullie allemaal en ik kom snel terug om mijn overlevingsverhaal opnieuw te vertellen!!!