Karen Jones, Stage II

Diagnose gesteld op 07-01-2007

Al minstens twee jaar had ik een verheven, roze-witte bult op mijn linkerelleboog. Het bloedde een beetje en leek erg op een wrat. In 2007 had ik een algemene medische controle en mijn arts raadde me aan om naar een dermatoloog te gaan om het te laten controleren. Ik ging een paar weken later, maar de dermatoloog had geen idee wat het was en behandelde het een maand lang met steroïden. Geen verandering. Hij besloot een punchbiopsie te doen en drie dagen later liet hij een voicemail achter waarin hij zei dat het melanoom was en dat ik eraan kon overlijden! Donderdag van diezelfde week onderging ik een ruime excisie van mijn elleboog en een sentinelklierbiopsie . De snijranden waren schoon en er zat niets in mijn lymfeklier! Mijn oncoloog wilde niet dat ik interferon zou gebruiken, omdat de voordelen niet opwogen tegen de ziekte die ik een jaar lang zou hebben. Er waren geen andere opties. Ik heb enorm veel geluk gehad, gezien hoe lang het al op mijn arm zat en hoe diep het was uitgezaaid. Ik heb zes jaar lang elke zes maanden een PET-scan gehad en nu jaarlijks. Mijn grootste uitdaging is de angst voor een terugval . In het begin raakte ik bij elk klein pijntje in paniek, bang dat het zich naar mijn inwendige organen had verspreid. Ik heb een steungroep gevonden en cursussen gevolgd om me te helpen ermee om te gaan. Zoek naar iets dat je positief houdt ... geloof, hoop, vrienden. Er zijn nu meer behandelingsmogelijkheden dan ooit tevoren. Het is niet perfect, maar het is vooruitgang!