Kerri Danek

Diagnose gesteld op 01-02-2012

Hallo, ik heb besloten mijn verhaal te delen in de hoop dat andere jonge en oudere vrouwen stoppen met zonnebanken! Mijn naam is Kerri; ik ben blond en heb van nature een lichte huid , hoewel dat niet altijd een probleem is.

Ik kan me nog herinneren dat ik begin twintig was en voor het eerst naar de dermatoloog ging . Ik heb altijd moedervlekken moeten laten verwijderen omdat ze er raar uitzagen. Ik schaamde me voor het aantal moedervlekken dat ik had en ik dacht dat mensen ze minder zouden opmerken als ik bruin werd. Dus probeerde ik mijn donkerdere vriendinnen bij te benen, omdat ik geloofde dat je er met een bruine teint beter uitzag.

Met veel spijt moet ik zeggen dat ik geen zonaanbidder was, want ik betaal er nu de prijs voor. Ik ging niet vaak naar de zonnebank, maar wel af en toe, bijvoorbeeld voor vakanties om een ​​basisbruin kleurtje te krijgen of als ik een date had. Destijds gebruikte ik de zonnebank in de weekenden, als ik het me goed herinner, toen ik 21 of 22 jaar oud was, ongeveer één keer per week tijdens de wintermaanden, omdat ik in Illinois woonde. Nadat mijn eerste moedervlekken waren verwijderd, waarschijnlijk op mijn 24e, ging ik er niet meer zo vaak heen, wat naar mijn gevoel sowieso niet vaak was vergeleken met andere meisjes.

Mijn dokter moedigde me aan om zonnebrandcrème te gebruiken , wat ik altijd deed, en om veranderingen in de gaten te houden. Hij verwijderde mijn moedervlekken door ze weg te schrapen; vervolgens werden ze opgestuurd voor een biopsie . Een paar bleken dysplastische nevus te zijn, een voorstadium van kanker, en dan moest ik terugkomen om ze te laten verwijderen, met een paar hechtingen. Je zou denken dat ik daardoor uit de zon zou blijven, maar hoewel ik voorzichtiger was, vond ik het nog steeds heerlijk om in de zon te liggen. Mijn vrienden zeiden dan: "Ach, het komt wel goed, smeer je gewoon in met zonnebrandcrème."

Mijn leven ging verder. Ik kreeg mijn eerste kind toen ik 26 was, en ik herinner me dat mensen zeiden dat hij een bruine teint zou krijgen omdat ik zelf zo bruin was. Ik herinner me ook dat er tijdens mijn zwangerschap een moedervlek van mijn been werd verwijderd. Gelukkig ging het leven door, dankzij een goede dermatoloog. Ik wil nog even vermelden dat in die periode de moeder van mijn beste vriendin, een heel bijzonder mens, de diagnose melanoom op haar been kreeg. Vanaf het moment van de diagnose leefde ze nog maar 5 jaar. Wat een lieverd, ze overleed op 52-jarige leeftijd aan melanoom. Dus ik was me heel bewust van deze ziekte.

Nou, ik trouwde en kreeg nog twee kinderen; we verhuisden naar St. Charles, Illinois, en elk huis waar we woonden had een zwembad. Dus ik bleef genieten van de zon! Ik vond een goede dermatoloog en ging elk jaar voor een moedervlekkencontrole. Ik heb waarschijnlijk meer dan 30 moedervlekken laten verwijderen, als ik mijn littekens meetel.

Afgelopen februari kreeg ik een telefoontje van de assistente van dokter Blasak die me vertelde dat een van mijn moedervlekken een melanoom bleek te zijn. Ik kan niet beschrijven hoe dat voelt. Alleen mensen die zelf slachtoffer zijn geworden van verschillende soorten kanker , begrijpen het echt als ze je die woorden horen. Het komt hard aan, je gedachten slaan op hol en het eerste wat ik dacht was: ik heb nog 5 jaar. Niet lang genoeg om mijn leven ten volle te leven! Ik wil nog steeds alles doen wat op mijn bucketlist staat!

Ik denk dat ik er zo over denk vanwege een ander bijzonder persoon die ik kende en liefhad. De zus van een vriendin, Shelly, die we twee jaar geleden moesten begraven vanwege melanoom, waaraan ze op 38-jarige leeftijd overleed. Een jonge, mooie moeder die ook een moedervlek op haar been had ontdekt. ​​Vanaf het moment dat de diagnose werd gesteld, leefde ze nog maar vijf jaar. Bovendien liet ze twee prachtige kinderen achter (die haar enorm missen) omdat het melanoom zich had uitgezaaid naar haar lymfeklieren.

Ik heb het overleefd en ik heb er alle vertrouwen in dat deze bijzondere mensen over me waken. Mijn arts heeft de tumor voorlopig kunnen verwijderen en de wondranden waren schoon. Daar ben ik dankbaar voor.

Ik dacht dat ik mijn grootste angst had overwonnen, maar raad eens? Ik had het mis. Afgelopen maand kwam mijn enige dochter thuis van haar studie en vertelde me dat ze naar dokter Blasak wilde gaan omdat ze een moedervlek (een bruine moedervlek met een zwart stipje) op haar bovenbeen niet mooi vond. Ik keek haar aan en zei: "O jee, ik denk dat je overdrijft, maar als je wilt, maak dan gerust een afspraak." Dat deed ze! Gelukkig maar! Hij verwijderde de moedervlek, en we hoorden er niet meteen iets van vanwege de feestdagen. Het bleef me bezighouden, en diezelfde ochtend dat ik wilde bellen, werd ik gebeld door de verpleegkundige. Ze kon nauwelijks de woorden uitbrengen: "Het bleek een melanoom te zijn."

Ik hou meer van mijn dochter dan ik met woorden kan beschrijven. Ik ben geschokt. Mijn dochter is geen zonaanbidster; ze verdient dit niet. Ik vind het vreselijk dat ze dit de rest van haar leven moet doorstaan. Ze is er vatbaar voor omdat ik het zelf ook heb gehad. Ik weet dat het altijd erger kan, en ik dank God dat ze slim genoeg was om het hopelijk op tijd te ontdekken. Ik spreek uit ervaring: het doet pijn om geopereerd te worden. Ariel heeft geen keus; ze zal dapper moeten zijn en zich laten opereren. Aanstaande zondagochtend staat haar operatie gepland, omdat onze arts weet en zelf heeft gezien hoe melanoom levens kan eisen. Hij en zijn assistente zijn bereid om ons in de praktijk te ontvangen, zodat hij haar huidkanker kan verwijderen!

Bescherm uzelf tegen deze dodelijke ziekte. Bedankt voor het lezen!

Met vriendelijke groet, Kerri Danek