Laura Michaël

Mijn verhaal begon in oktober 2007. In september had ik een rode plek op mijn rug ontdekt en een afspraak gemaakt met mijn dermatoloog . Het was een verheven, droog uitziende plek. Toen hij een biopsie nam, wist ik dat het niet goed was. Ik kreeg een telefoontje dat het melanoom was en dat er een PET-scan nodig was, evenals onderzoek naar de belangrijkste lymfeklier in dat gebied door middel van verwijdering.

Mijn eerste operatie was op Halloween 2007. Mijn arts belde me binnen 5-6 dagen en bevestigde dat de tumor zich had verspreid naar mijn lymfeklieren en dat de rest van het weefsel onder mijn linker oksel verwijderd en onderzocht moest worden.

Mijn tweede operatie vond plaats op 19 november 2007 in het University of Alabama (UAB) ziekenhuis. Net als de eerste werd deze poliklinisch uitgevoerd. Ik had aangegeven dat ik, indien mogelijk, naar huis mocht. Deze keer kreeg ik een drain mee naar huis die aan de buitenkant van mijn lichaam was vastgenaaid. Dit was absoluut de zwaarste van de twee operaties voor mij. De tests wezen uit dat er geen uitzaaiingen naar andere lymfeklieren waren, dus ik had het gevoel dat alles in orde was. Ik kreeg elke drie maanden een CT-scan en een controle bij mijn oncoloog .

Dus ik ben in december weer aan het werk gegaan. In januari 2008 werd bij mijn man glioblastoma multiforme (een primaire vorm van hersenkanker) vastgesteld, met tumoren op twee plekken in zijn hersenen. Hij overleed twee weken later na een hersenoperatie, terwijl hij aan het revalideren was.

In augustus 2009 kreeg ik een beroerte. Dat was weer een schrikmoment, want men dacht dat het melanoom zich naar mijn hersenen had verspreid. Gelukkig bleek het een bloedstolsel te zijn dat door een gaatje in mijn hart was gegaan (waarvan ik niet wist dat ik het had) en ben ik volledig hersteld.

In 2010 ben ik eindelijk elke zes maanden naar de oncoloog gegaan. In december 2010 toonde een CT-scan verdachte plekken in mijn borstkas, waarop mijn arts een PET-scan inplande. De kanker had zich verspreid naar meer lymfeklieren in mijn borstkas, naar vijf verschillende plekken.

Ik bevind me nu in stadium IV en krijg sinds januari elke 3 weken chemotherapie. Ik krijg elke 8 weken een scan. Mijn laatste scan liet geen groei zien, maar ook geen afname; een kleine overwinning.

In december kreeg ik mijn eerste kleinkind, een premature baby van 13 kg. We zijn allebei vechters en ik weet dat God een plan met me heeft en me veel strijdbare vrienden heeft gegeven die voor me bidden, van me houden en grote dingen van me verwachten. Ik heb veel pijn en tegenspoed doorstaan.

Mijn jongste dochter haalt volgend jaar haar middelbareschooldiploma en ik ben van plan erbij te zijn. De artsen geven me nog ongeveer een jaar, maar God heeft Zijn eigen tijdschema en uiteindelijk is Hij het die beslist. Niemand heeft de garantie dat hij morgen nog leeft, ik ben gewoon dankbaar dat ik weet dat ik kanker heb en dat ze proberen mijn leven te verlengen totdat er een geneesmiddel is gevonden. Ik heb nog zoveel om voor te leven en weiger te sterven vanwege kanker.

Ik ben pas 48 en er is nog zoveel dat ik hier moet doen. Ik hoop anderen te kunnen helpen en hun angst en duisternis te verdrijven. God heeft beloofd bij ons te zijn en Hij heeft me nooit in de steek gelaten, zelfs niet in mijn eenzaamste of donkerste momenten.