Lisa Butler

Op 4 juli 2010 zat ik met mijn gezin aan de ontbijttafel toen ik terloops mijn nek aanraakte en daar een bult voelde.

De knobbel voelde hard en rond aan, als een druif. Ik wist dat die er voorheen niet was geweest. Diezelfde dag ging ik naar mijn huisarts en kreeg ik een hoge dosis antibiotica voorgeschreven . Ik ging vervolgens naar de KNO-arts en onderging nog een paar antibioticakuren voordat de operatie gepland stond om de tumor te verwijderen op 27 augustus 2010. Op 10 september 2010 kwam ik erachter dat de tumor die uit mijn nek was verwijderd een melanoom was , ingebouwd in een lymfeklier . De tumor was 3 cm groot. Ik ben naar verschillende specialisten gegaan om de primaire tumor te laten onderzoeken , maar die werd niet gevonden. Ik kreeg de diagnose stadium III gemetastaseerd melanoom , met onbekende primaire tumor.

In november/december 2010 heb ik 25 bestralingssessies in mijn nek gehad. Ik heb het redelijk goed doorstaan, maar het was niet makkelijk. In januari 2011 ben ik begonnen met een hoge dosis interferon. Ik heb de eerste maand 20 infusen gehad, daarna drie keer per week injecties in de maanden erna. Het was erg zwaar voor mijn lichaam. Ik heb het volgehouden tot oktober 2011, maar toen moest ik ermee stoppen. Ik kreeg hoge koorts na elke injectie, mijn aantal witte bloedcellen daalde drastisch, mijn bloeddruk was laag, ik verloor mijn haar, ik was veel afgevallen en had spiermassa verloren, en ik was gewoon heel zwak. In oktober werd ik opgenomen in een psychiatrisch ziekenhuis omdat ik suïcidale gedachten had. Ik wist dat zelfmoord een bijwerking van deze behandeling was, dus ik wilde geen risico's nemen. Ik moest beter worden! Ik besefte dat de behandeling me te veel belastte en dat ik moest stoppen.

In het jaar daarop herstelde ik langzaam, zowel emotioneel als fysiek. Eind 2012 voelde ik me weer mezelf, misschien zelfs een betere versie van mezelf. Ik had veel aan mezelf gewerkt en er was veel rust in mijn leven. Afgelopen Valentijnsdag, 14 februari 2013, hoorde ik de woorden van mijn oncoloog waar ik zo bang voor was: "Lisa, we hebben iets gevonden." Er zat een tumor in mijn hersenen. Ik was net stadium IV ingegaan.

Op dat moment was de tumor slechts zo groot als een punaise. Op 7 maart 2013 onderging ik een gammaknife -behandeling.

De behandeling slaagde erin de tumor te doden, maar die was in die tijd flink gegroeid, tot de grootte van een stuiterbal. Ik had bijwerkingen zoals duizeligheid en verwardheid, een hangende gezichtshelft en zwakte in mijn linkerbeen. Er had zich te veel vocht in mijn hersenen opgehoopt op de plek van de tumor. Op 8 april 2013 onderging ik een hersenoperatie om de tumor te verwijderen. De operatie verliep erg goed. Toen ik wakker werd, voelde ik me al veel beter – mijn gezichtsspieren waren verbeterd en mijn linkerbeen functioneerde weer! Mijn arts gaf me een nieuwe diagnose. De tumor die hij had verwijderd, was niet donker van kleur zoals een melanoom gewoonlijk is, maar roze. Mijn nieuwe diagnose was: stadium IV gemetastaseerd amelanotisch melanoom, onbekende primaire tumor.

Ik moest nog een maand lang hoge doses steroïden blijven slikken. Al die steroïden hadden hun tol geëist. Ik was 30 kilo aangekomen, had een dikke buik en een rond, maanvormig gezicht gekregen, en voelde me echt ziek en prikkelbaar. Het was geweldig om van die medicijnen af ​​te zijn en te zien hoe mijn lichaam weer normaal werd.

In mei ben ik begonnen met een nieuwe therapie genaamd Yervoy , een infuus om de drie weken gedurende vier sessies. Ik heb de behandeling in augustus afgerond en ben er nu nog steeds van aan het herstellen. De bijwerkingen vielen mee. Ik had buikpijn, misselijkheid, vermoeidheid en hoofdpijn, maar er is niets ernstigs gebeurd. Nu krijg ik om de drie maanden scans en wacht ik af of de Yervoy geholpen heeft. We hopen allemaal dat er geen nieuwe uitzaaiingen in mijn hersenen (of ergens anders) worden gevonden. Mogelijk herhaal ik de Yervoy-behandeling en krijg ik komend najaar nog vier infusen. Dat is het enige plan dat ik tot nu toe ken.

Ik heb geleerd dat ik echt op God kan vertrouwen en dat ik dichter bij de mensen moet komen die het meest van me houden. Ik voel me enorm gezegend dat ik leef en ik doe mijn best om optimaal te genieten van alle kostbare momenten met mijn man en mijn drie jonge kinderen. Voor iedereen die dit meemaakt, wens ik God alle kracht en vrede toe.