Lisa Ryan, Stage 0

Diagnose gesteld op 03-25-2019

'Hoe lang heb je die sproet al op je neus?' vroeg de verpleegkundige, nadat ze een cyste van mijn schouder had verwijderd. Ik antwoordde dat ik hem al heel lang had – waarschijnlijk jaren – en dat ik niet veel verandering had opgemerkt... behalve misschien een lichte verkleuring in de afgelopen maanden.

Ze haalde een spuit met een verdovende vloeistof tevoorschijn. "Ik ben bang dat het een melanoom is ," zei ze.

Mijn hart sloeg een slag over. Melanoom? Onmogelijk. Als voormalig zonaanbidder wist ik dat mijn oude gewoontes me zomaar weer parten konden spelen. Jarenlang was ik naar mijn dermatoloog gegaan voor huidcontroles , en hij had verschillende licht verontrustende plekjes verwijderd.

Maar wacht eens, dacht ik terwijl ze het plekje wegkrabde. Ik was een tijdje alert geweest... maar was ik niet gestopt met gaan? Mijn dokter had het sproetje op mijn neus waarschijnlijk niet eens gezien.

Een paar dagen later was de uitslag van het pathologisch onderzoek binnen, waaruit ernstige afwijkingen bleken. Ik ging naar mijn dermatoloog, die erkende dat we "een probleem" hadden, waardoor ik moest huilen.

'Ik begrijp waarom u bang bent; dit is ernstig,' zei hij. 'Het goede nieuws is dat het nog in een vroeg stadium is, maar het pathologisch onderzoek is nog niet afgerond. Uiteindelijk denk ik dat we een melanoom zullen zien. We zullen u doorverwijzen naar een reconstructief chirurg voor de volgende stappen.'

Ik had kanker meegemaakt ; 20 jaar geleden was er een kwaadaardige knobbel uit mijn schildklier verwijderd. Gelukkig was de genezing eenvoudig en volledig geweest. Dit was anders; de afgelopen jaren zijn er minstens drie mensen die ik ken overleden aan melanoom. Ik dacht meteen aan het ergste scenario: wat als de cellen diep in mijn weefsel waren doorgedrongen, tot het punt waarop behandelingen me misschien nog wat tijd zouden geven, maar uiteindelijk niet zouden werken?

Mijn angst was niet ongegrond; de American Cancer Society zegt dat er in 2019 meer dan 96,000 nieuwe melanomen zullen worden gediagnosticeerd en dat 7,230 mensen vóór het einde van dit jaar aan melanoom zullen overlijden. Van de drie huidkankersoorten – basaalcelcarcinoom , plaveiselcelcarcinoom en melanoom – is melanoom slechts verantwoordelijk voor 1 procent, maar het is wel de meest voorkomende doodsoorzaak door huidkanker.

Het aantal gevallen is de afgelopen 30 jaar gestaag toegenomen en men denkt dat 95 procent van de melanomen verband houdt met te veel UV-straling. Mijn diagnose was dan ook, hoewel schokkend, geen verrassing. Tijdens de zomervakanties van begin jaren 80, toen ik op de middelbare school zat, smeerde ik mezelf in met babyolie en jodium en ging ik bijna elke dag zonnen. Meestal verbrandde ik één keer per zomer, waarna mijn olijfkleurige huid diepbruin werd.

Ik heb nooit zonnebrandcrème gebruikt . Echt nooit. En toen ik in de twintig was, behield ik mijn gebruinde teint het hele jaar door door een paar keer per week onder de zonnebank te gaan. "Je bent zo bruin als een bes," zei mijn oma dan. "Je ziet er zo gezond uit."

Gelukkig kan oma me nu niet zien. Twee weken geleden ontmoette ik mijn reconstructief chirurg. Vorige week bezocht ik hem opnieuw, en daarna nog een keer. Hij verwijderde de laesie en nam vervolgens – en daarna nog eens – gezond weefsel weg.

Ik kreeg de diagnose melanoom, stadium 0 – de melanoomloterij, om het zo maar te zeggen – maar de "prijs" van die loterij was een gaatje ter grootte van een muntje in het puntje van mijn neus, gevolgd door een reconstructie met een stukje eigen huid.

Andere "beloningen": een kans op terugkeer van de ziekte en een verhoogde kans op andere vormen van kanker.

Terwijl ik dit schrijf, is mijn gezwollen neus een lappendeken van hechtingen. Mijn ogen en wangen zitten onder de blauwe plekken. Mijn 16 maanden oude kleinzoon wijst naar mijn gezicht en zegt: "Oei." Ik kom er waarschijnlijk wel weer bovenop, maar het scheelde niet veel – zo'n bepalend moment dat je verandert, ook al weet je niet meteen hoe.

Ik besloot echter om te beginnen met een standpunt in te nemen, zij het een klein standpunt. De fitnessclub waar ik jarenlang lid van was, promoot en biedt zonnebankpakketten aan, dus ik belde laatst om mijn lidmaatschap op te zeggen. Mijn maandelijkse bijdrage van $30 zal de club niet maken of breken, maar de eigenaren moesten wel weten dat ze het woord 'gezondheid' misschien eens opnieuw moesten bekijken.

Neem je eigen standpunt in, oké? Mei is de maand van de bewustwording rondom melanoom. Om hieraan aandacht te besteden: stop met zonnen of zonnebankgebruik. Koop zonnebrandcrème met een SPF van minimaal 30 en breng deze aan als onderdeel van je ochtendroutine. En maak een afspraak met een dermatoloog voor een basis huidcontrole. Ga minstens één keer per jaar naar hem of haar toe en laat je huid maandelijks controleren.

En wees verstandiger. "Een bruine teint is helemaal niet gezond – een bruine teint duidt op schade," zegt mijn dermatoloog.

Hij heeft het altijd al gezegd. Ik heb er alleen nooit naar geluisterd.