Martha Wright, acraal melanoom

Datum van diagnose: 28-6-2007

Bij mij werd een acraal lentigineus melanoom vastgesteld , onder mijn rechtervoet. Ik dacht eerst dat het een mierenbeet was die niet genas.

Ik vertelde het terloops aan mijn huisarts tijdens mijn halfjaarlijkse controle. Hij stond erop een biopt te nemen . Ik ging naar huis, niet echt bezorgd, maar wel met veel pijn en bloedverlies. Het zat aan de onderkant van mijn hiel, in mijn voetboog.

Een week later werd ik gebeld door mijn arts. Het bleek melanoom te zijn en het moest verwijderd worden. Mij werd verteld dat er waarschijnlijk chemotherapie nodig zou zijn en dat ik naar een plastisch chirurg moest.

Kort daarna bezocht ik de plastisch chirurg. Hij sneed het stukje weefsel weg (ongeveer zo groot als een muntje van tien cent) en stuurde het naar het laboratorium. De uitslag was stadium 2, maar er was geen zweervorming.

Een paar dagen later werd ik geopereerd . Voor de operatie had ik een sentinelklierbiopsie ondergaan . De pijn was ondraaglijk toen ze naalden in het gebied prikten waar de biopsie zou plaatsvinden. Ze verwijderden drie lymfeklieren. Ze verwijderden een stuk huid ter grootte van een honkbal van de onderkant van mijn voet. Pezen en ligamenten werden blootgelegd en bedekt met huid van mijn dij.

Ik was nog steeds in een roes en erg bang op de dag dat ik ontslagen zou worden. Mijn dokter kwam binnen en zei dat in een van de drie gevallen... weefselvocht Bij het verwijderen van de lymfeklieren vonden ze 3 microscopisch kleine vlekjes melanoom. Ik werd doorverwezen naar een oncoloog.
Die dag kreeg ik een hartstilstand toen ik de rollator wilde gebruiken die ik van de fysiotherapeut had gekregen. Ik kreeg een epileptische aanval, mogelijk veroorzaakt door een luchtbel in de verdovingsvloeistof. Daardoor moest ik nog een nacht in het ziekenhuis blijven.

Mijn dochter werd mijn informatiebron, mijn tussenpersoon bij mijn arts, mijn chauffeur en mijn kokkin. Mijn man werd mijn verzorger omdat ik niet meer kon lopen.

Drie weken na de operatie werd ik doorverwezen voor een PICC-lijn. Mijn man en ik gingen die dag naar een speciale kliniek zodat hij kon leren hoe hij de lijn moest doorspoelen. Daarna gingen we naar het ziekenhuis voor een CT-scan van mijn borstkas om er zeker van te zijn dat er geen kanker aanwezig was. Ik begon met een behandeling met Inferon A. Vijf dagen per week fietste ik een maand lang 150 kilometer heen en terug. De weekenden waren vrij, maar ik werd dan vreselijk ziek van de diarree. De Benadryl die ik kreeg tegen de misselijkheid maakte me slaperig en mijn keel was vreselijk droog. Mijn man spoelde mijn PICC-lijn in de weekenden door.

Ik heb mijn behandeling afgerond. Mijn oncoloog zei dat ik de enige patiënt was die hij moest behandelen, anders zouden de anderen te ziek worden.

Mij ​​werd verzekerd dat mijn haar niet zou uitvallen. Een maand nadat de behandeling was afgerond, begon mijn haar toch uit te vallen, beetje bij beetje. De ergste dag was tijdens een American footballwedstrijd tegen onze rivaal uit dezelfde staat, met quarterback Eli Manning. Het was een ijskoude dag en ik droeg geen muts. Ik voelde mijn lichaamswarmte via mijn hoofd ontsnappen. Het waaide hard en op een gegeven moment zag ik achter me een zwarte tas met het logo van onze school. Die was helemaal bedekt met mijn grijze haren. Ik moest de rest van de wedstrijd in de auto gaan zitten om warm te blijven. We wonnen die dag van meneer Manning en de maandag daarop kocht ik een pruik.

De volgende twee jaar stonden in het teken van PET-scans, bloedonderzoeken en bezoeken aan de dermatoloog en oncoloog.

Het duurde bijna een jaar voordat mijn voet stopte met bloeden. In het tweede jaar groeide er een klein uitsteeksel met zwarte haartjes op mijn transplantatie, waardoor ik moeilijk kon lopen. Daarom moest ik opnieuw geopereerd worden om het te verwijderen. Te veel lopen veroorzaakt blaren op de transplantatie die openbarsten en gaan bloeden. Bij elke nieuwe aandoening maak ik me zorgen dat het melanoom is. Ik had maandenlang een verstopt oor door vocht en ik maakte me zorgen over melanoom. Ik zag vlekjes in mijn oog. Was dat melanoom? Aanhoudende droge hoest. Melanoom? Elk nieuw bultje jaagt me de stuipen op het lijf.

Ik waarschuw jonge vrouwen die ik ken altijd om niet bij het zwembad te gaan zonnen of onder de zonnebank te gaan. We smeren mijn kleinkinderen helemaal in met zonnebrandcrème en ze dragen zwemshirts in het zwembad. Hoedjes! Hoedjes! Hoedjes!

Ik heb gelezen dat mijn type melanoom niet door de zon wordt veroorzaakt, maar ik blijf erbij. Ik was badmeester en zweminstructeur en mijn neus is zo vaak verveld dat er een glimmende roze bult op mijn gezicht is ontstaan. Waarom dan op mijn voet?

Acraal lentigineus melanoom komt het meest voor bij mensen met een donkere huidskleur. Ik ben blank. Dat slaat nergens op.

Ik ben al 8,5 jaar kankervrij. Ik dank God elke dag dat ik de discussie met mijn huisarts over een biopsie heb verloren. Ik zeg hem dat hij de reden is dat ik nog leef.