Michaël West

Diagnose gesteld op 09-22-2011

Ik had eigenlijk nooit veel aandacht besteed aan moedervlekken en dergelijke. Ik was tenslotte een man en littekens en puistjes hoorden er gewoon bij. Ik schoor mijn gezicht meestal met een veiligheidsscheermes, zoals de meeste mannen doen. Af en toe sneed ik me in mijn rechterwang en moest ik het met een stukje tissue afplakken om het bloeden te stoppen. Nadat dit een paar keer aan de rechterkant van mijn gezicht was gebeurd, merkte mijn vrouw het op en vroeg ze me om het te melden bij de dermatoloog, bij wie ik binnenkort een afspraak had. Dat deed ik, maar hij dacht dat er niets aan de hand was. Hij is overigens een gerespecteerde (en goede) dermatoloog.

Een paar weken later zei mijn vrouw dat ze de plek op mijn wang niet mooi vond. Ik belde en vervroegde de afspraak. Ik vertelde hem dat ik niet wilde overdrijven, maar dat mijn vrouw bleef zeuren. Hij stemde ermee in om een ​​biopsie van het plekje te nemen en me de uitslag te laten weten. Hij lachte om het gezeur van mijn vrouw en zei dat hij liever de tijd nam voor een biopsie dan met mijn vrouw te concurreren. De volgende ochtend belde hij me op en zei dat ik diezelfde dag nog langs moest komen, omdat uit het pathologierapport bleek dat het om een ​​melanoom ging (melanoom in situ). Ik had geen idee wat dat betekende, dus ik hield de afspraak. Na de Mohs -operatie werd er een flink stuk van mijn rechterwang verwijderd. Gelukkig was dat genoeg en is het niet teruggekomen op die plek. De foto's zien er vreselijk uit, maar daar moet je mee leren leven. Hij heeft het eigenlijk goed gedaan en het litteken is nu nauwelijks te zien.

Enkele maanden later kreeg ik jeuk aan mijn linkerschouder. Zoals gebruikelijk hield mijn vrouw mijn huid goed in de gaten . Ze zei opnieuw dat ze de huid en de kleine uitslag op mijn schouder niet mooi vond. Ik belde de dermatoloog en vertelde hem dat mijn vrouw er weer mee bezig was en dat hij naar een plekje op mijn schouder moest kijken. Het duurde een paar dagen, maar ik kon eindelijk terecht. Zijn beoordeling was dat het er niet uitzag als iets bijzonders, maar gezien de nauwkeurigheid van mijn vrouw zou hij een biopsie doen. En raad eens? Een paar dagen later werd ik gebeld en voordat ik het wist zat ik weer in zijn spreekkamer met de dermatoloog, met een scalpel in de hand. Weer een melanoom. Deze was zo groot dat er een golfbal in paste. Uit de bloedtesten bleek dat alles verwijderd was, maar gelukkig maar dat mijn vrouw zo oplettend was.

Ik ga nu elke drie maanden voor een volledige lichaamsscan. Als er ook maar iets afwijkends te zien is, ga ik meteen naar hun praktijk. Ik laat continu basaalcel- en plaveiselcelcarcinomen verwijderen, maar ik schrik nog steeds elke keer als het woord melanoom ter sprake komt. Mijn vrouw zal nooit weten hoeveel ik haar vastberadenheid (en nauwkeurigheid) waardeer.