Pam Roach

Huidige fase : Volledige remissie gedurende 11 jaar

Ik ontdekte mijn melanoom tijdens het douchen in Grand Haven, Michigan – we waren aan het kamperen – op mijn verjaardag. Omdat mijn beide ouders en mijn man kanker hebben gehad (en het allemaal hebben overleefd), dacht ik dat ik net als mijn moeder borstkanker had. Wat ik voelde – heel hoog in mijn oksel – was een klein knobbeltje. Ik schrok me dood. Zodra we thuis waren, belde ik de chirurg van mijn moeder en hij nam een ​​biopsie (maar voordat hij dat kon doen, moest ik hem laten zien hoe hoog in mijn oksel het zat, want hij kon het niet voelen). Ik dacht: "Ja, het zit er ECHT – geloof me maar."

Hij belde me drie dagen later (telefonisch bellen is geen goed idee). Hij zei: "Het spijt me Pam, maar je hebt geen borstkanker, je hebt melanoom, stadium III." Ik werd vervolgens doorverwezen naar de fantastische oncoloog van mijn man en hij nam me diezelfde avond nog op in het ziekenhuis. Nadat alle lymfeklieren onder mijn rechterarm waren verwijderd, bleken er twee vol kankercellen te zitten, maar verder nergens in mijn lichaam. Toen zei hij: "Pam, je hebt stadium III en het type dat je hebt is erg agressief. We geven dat type/stadium een ​​kans van 15% op herstel." Verdorie, niet wat we wilden horen, maar ik ben altijd optimistisch. Dus gingen we door met meer onderzoeken en uiteindelijk vonden we een klinische studie van zes jaar , inclusief een slopend jaar met een hoge dosis interferon. IK HEB HET GEHAALD!!! Ik heb niet opgegeven zoals velen geneigd zijn te doen – ik ben een van de weinigen die het geluk heeft gehad! Wauw, ik weet echt hoe veel geluk ik heb.

Mijn man en ik zijn fulltime vrijwilligers voor de American Cancer Society in Grand Rapids, Michigan. We zijn co-voorzitters geweest van onze Relay For Life in Forest Hills, we zitten in de planningscommissie, we zijn zeer actief bij de ENIGE HOPE LODGE in Michigan (in Grand Rapids) en ik ben onlangs vrijwilligerscoördinator geworden van het Cancer Resource Center van de ACS. We brengen patiënten en hun families in contact met de gratis diensten van de American Cancer Society, waaronder de HOPE LODGE, waar patiënten en mantelzorgers gratis kunnen verblijven! Ik leid ook het gebedssjaalproject van de Hope Lodge, waarbij we elke kankerpatiënt een gebedssjaal geven – als teken dat ze geliefd zijn door iemand die ze niet eens kennen – en ik heb dit uitgebreid naar gebedssjaals voor alle kankerpatiënten op de afdeling Oncologie en Hematologie, die 95% van alle kankerpatiënten in de regio Grand Rapids behandelt.

Ben ik gezegend? Absoluut – ik heb als kind geleerd om iets terug te geven aan de maatschappij, en dat doe ik ook. Ik hoop dat ik anderen ook kan inspireren om hetzelfde te doen.

Mijn grootste uitdaging is dat ik niet genoeg uren in een dag heb. Ik hou echt van het leven – altijd al – en dat zal altijd zo blijven. Als ik ook maar iets kan doen om iemand te helpen die deze strijd tegen kanker voert, dan doe ik het. Niemand zou dit alleen moeten doorstaan. Ik kende niemand met melanoom – laat staan ​​iemand die het had overleefd – en nu kan ik zeggen: IK BEN ER ÉÉN!