Ruth White

Diagnose gesteld op 07-23-2009

Mijn verhaal over melanoom is geen eng verhaal over behandelingen met immunotherapie of bestraling. Daar ben ik enorm dankbaar voor, hoewel ik me ervan bewust ben dat mijn verhaal op een dag die behandelingen wel zou kunnen omvatten en dat de kansen dan tegen me zijn, dus mijn verhaal zal waarschijnlijk veranderen. Me voorbereiden op het ergste en hopen op het beste is mijn nieuwe mantra. Ik beschouw mezelf tot nu toe als een tweevoudig overlevende...

Het was 2009, ik was 39 jaar oud, getrouwd en thuisblijfmoeder van vier prachtige kinderen van 5 tot 14 jaar. In juni merkte ik iets vreemds op aan een sproetje aan de binnenkant van mijn linker kuit. Op een dag kruiste ik mijn benen en zag ik een heel klein lijntje vanuit een minuscuul sproetje naar buiten lopen. Het leek niet op wat je in folders of dergelijke ziet over melanomen. Mijn reguliere volledige controle bij de dermatoloog stond sowieso gepland voor juli. Toen ik het haar liet zien, aarzelde ze even en zei toen: oké, laten we het verwijderen. Later vertelde ze me dat ze nooit had gedacht dat het in een vroeg stadium terug zou komen . Binnen twee weken werd er een ruime incisie gemaakt en bleek het schoon te zijn.

Bij mijn vervolgbezoek werd besproken dat de kans groot was dat ik in mijn leven nog een melanoom zou krijgen. Dat ik alert moest blijven, enzovoort. Ik heb alles goed gedaan. Ik kwam eerst elke drie maanden op controle, daarna elke zes maanden en uiteindelijk na vijf jaar nog maar een jaar.
Even later, op 2 februari 2016, kreeg ik mijn tweede melanoom. In januari had ik een routinebehandeling gehad waarbij een verdacht uitziende donkere sproet werd verwijderd. Toen ik het nummer van mijn dermatoloog zag terwijl ik achter mijn bureau zat, wist ik het. Deze keer was het stadium 1a. Aan mijn andere been en bovenbeen. Opnieuw een ruime incisie. Het voelt alsof de klok weer opnieuw begint.

Na mijn eerste melanoomdiagnose ontdekte ik dat ik een enorme innerlijke kracht bezat, niet alleen om mezelf te helpen, maar ook om anderen. Ik gebruikte life coaching en lichaamsbeweging om ermee om te gaan. Die positieve energie hielp me om me te omringen met een groep mensen die ik nodig had om te overleven. Ik ben er tot op de dag van vandaag van overtuigd dat mijn mentale gezondheid zonder hen de verkeerde kant op zou zijn gegaan. Er wordt weinig aandacht besteed aan de vreselijke angst waar mensen die in een vroeg stadium van kanker overleven mee te maken krijgen. Mijn hoop is om mijn verhaal met hen te delen, om hen te laten weten dat ze NIET alleen zijn. Ik hoop mijn life coaching-vaardigheden te gebruiken om hun leven te vullen met positiviteit en hoop, zoals het voor mij heeft gedaan.

Hoop leidt tot vertrouwen in je innerlijke kracht.